A hell of a night...

Zaterdag 28 februari beginnen Jordi en ik goed geluimd aan onze dienst.
We krijgen tijdens de overdracht een hondje dat aan een auto gebonden is achtergelaten, en die heeft wat wondjes. 
De wondjes vallen mee, maar moeten wel even door de dierenarts gezien worden, maar we besluiten eerst maar even te eten. Een goed gevulde maag werkt tenslotte wel zo lekker.

 

Na het eten naar de opvang alwaar een Melchelse herder door de eigenaar werd opgehaald. De aanwezige dieren even bekeken, en door naar dierenarts Carina. Het achtergelaten hondje die we Jack hadden gedoopt met ons mee, om even te worden nagekeken. Carina heeft de wondjes schoongemaakt en komt tot de conclusie dat er niet gehecht hoeft te worden, maar er wel een antibiotica kuurtje gestart moet worden, en hij 2 prikjes moet. Net op het moment dat Carina de prikjes wil geven gaat onze telefoon. De meldkamer: Een spoedje Thorbeckestraat, slagaderlijke bloeding, veel bloed verloren en veel paniek. We geven Carina Jack in haar armen en rennen weg. In volle vaart sjezen we naar de Thorbecke wat in dit geval gelukkig maar een paar honderd meter is. Wat we daar aantreffen is met geen pen te beschrijven. Zo'n vreselijk bloedbad heb ik in 10 jaar dierenambulance nog nooit gezien. Een Amerikaanse bulldog, het bloed spuit er letterlijk uit, de gehele woonkamer is een bloedfestijn. We storten onds als het ware op de hond, die Storm heet en zijn naam eer aan doet. Ik grijp zijn poot en probeer af te knellen. Jordi graait de verbandkist leeg en we leggen een tourniquet aan, Storm worstelt en wil lopen en de bloeding gaat lustig door ondanks het afknellen. Het spuit welliswaar dan niet, maar de bloedplas wordt getsaag groter en groter. Jordi grijpt de poot van Storm, ik bel Carina en gil door de telefoon: Nu naar de Thorbeckestraat met je narcossekit, snel, anders verliezen we hem. Met zijn tweeen knellen we de enorme poot van een tegenstribbelende Storm af. De eigenaar probeert hem met man en macht in bedweang te houden. Minuten lijken uren. En amper 3 minuten later klinkt vanuit de gang de stem van Carina... Ginet, waar zit je. Rechtdoor gil ik, en daar gaat de deur open. Onze reddende engel staat een fractie van een seconde met haar mond open naar het tafereel en te kijken en fluistert, mijn God...... Dan snelt ze naar ons en naar Storm en in een oogwenk zit het infuus erin en wordt Storm in slaap gebracht. Dan bekijkt ze snel de bloeding en zegt dat we zo snel mogelijk naar de kliniek moeten voor operatie en dat Strom al extreem veel bloed heeft verloren, de toestand is kritiek. Storm op de brancard en dan komt de volgende hindernis. Met een 50 kilo wegende Storm waar ondanks het tourniquet het bloed nog steeds sijpelt zes trappen af. Gelukkig blijken Jordi en de eigenaar sterke kerels en sjouwen Storm de zes trappen af. Onderweg op de trap krijgt Strom nog door de shock een epileptisch insult, mijn God wat was ik blij dat Carina er was. Als de mannen sjouwen ren ik voor ze uit om de ambu midden op de weg voor de deur te zetten. De toestand is dusdanig kritiek dat er ter plaatste wordt besloten dat Carina met de ambu meegaat, en ik in haar Volvo er achter aan. Ik krijg sleutels toegeworpen, de deuren van de ambu gaan dicht, en Jordi zet een spoedrit naar de kliniek in. Wat nou verkeer, wij hebben spoed!!!! Ik in de volvo van Carina erachter aan, maar waar staat dat ding??? Even zoeken en de Volvo is gevonden en ik scheur eveneens naar de kliniek. Daar aangekomen ligt Storm al op de operatietafel, met een snellopend infuus, en is Carina assistentie aan het bellen voor een spoedoperatie. Jordi en ik assisteren waar we kunnen, en ondertussen bekijken we elkaar eens. We zitten werkelijk van top tot teen onder het bloed, overal is bloed, Carina zit onder het bloed, de o.k. ligt vol bloed...... Er zit ook nog een patientje voor Carina te wachten, we leggen mevrouw uit dat het nog wel even gaat duren deze operatie. En dan weer snel teurg naar de o.k. Storm blijkt aan de ene poot een flinke slagaderlijk bloeding te hebben, en aan de andere een lengte snee van zo;n 10 cm in de ader die ook hevig bloed. Hup een 2e tourniquet aan leggen. Inmiddels zijn Carina en de opgetrommelde Marije steriel en de operatie kan beginnen. Eerst de slagaderlijke bloeding. Carina brandt de plekken op de slagader dicht, maakt zijn poot van binnen helemaal schoon en hecht de flinke snij wond. Dan de andere poot. Een flinke tegenvaller.... Buiten de flink gescheurde ader zijn er ook 5 strekpezen en 3 spieren door. Dat gaat nog even duren. We sturen de wachtende mevrouw naar huis, met het verzoek om 24.00 uur terug te komen. Gelukkig heeft mevrouw alle begrip voor de situatie en wenst ons sterkte. De eigenaren vertellen we wat er speelt en leggen ze uit dat ze beter naar huis kunnen gaan, omdat dit nog wel een uur of 2 gaat duren. We krijgen een volgende melding voor de ambu, maar wij kunnen zo niet weg. We zitten vreselijk onder het bloed en we assisteren Carina met de operatie. Hulptroepen inschakelen dus. Leo gaat om half tien al de nachtdienst in, en Erwin neemt mijn nachtdienst over. We worden op de kliniek afgelost waar Erwin mijn auto voor ons achterlaat. Leo en Erwin halen nog een dode kat op hebben de aanwezige dieren op de opvang verzorgd en medicijnen gegeven, maken schoon, en storten zich daarna op de ambu die ook een waar bloedbad is. Daar zijn ze wel een uurtje mee bezig. Vanaf hier Leo en Erwin, onwijs bedankt voor het overnemen van de dienst en het opruimen van onze troep!!!! Op de kliniek staat Carina nog steeds te opereren. Even voor middernacht zijn we klaar en is Storm stabiel! Storm zal wel een lange revalidatie voor de boeg hebben!!!!

En wij? Moe maar zeer voldaan kijken we terug op onze hell of a night. Spoed en bloed wilden we, en spoed en bloed kregen we. Maar we zijn intens tevreden met de afloop, hier doen we het tenslotte voor!!!

 

Ginet Groep-Eijsackers

 

{addthis off} 

Share on Myspace

Volg Ons

Adres

  • Hoorn 318,
    2404 HL, Alphen aan den Rijn.

Contact

Erkend/Aangesloten bij

Aequor erkend Anbi erkendFDN aangesloten

Ads by google.